EN DAN WEER VEILIG, RECHT NAAR HUIS (Dutch)

FASLANE 365: ONSCHULD EN BOETE
De bijdrage van een 'vrijgevochten' Belg, opgedragen aan Francis Faes, een revolutionair met het hart op de juiste plaats.

Een paar uren koude (en als bij wonder geen regen!), wat schrammen van slijpschijven, een pijnlijk staartebeen omdat ze tenslotte toch lieten blijken hoe weinig ze het apprecieerden dat ik me liet wegdragen en de flikken me dus met een plof op mijn gat in de kamionet gooiden; daarna 1 polaroidfoto, transport naar een mooie roze éénpersoonscel met blauw slaapmatje en wc en een vrijwel compleet glazen deur waardoorheen men mij twee maal op ’t wc aantreft (!) terwijl de oppervlakte glas in het dak amper groter is dan het glas in de deur; voorts een propere vloer en synthetische dekens waarin ik na enkele uren last begin te krijgen van mijn eigen geur; water op vraag en twee maal per dag smakeloze ‘lasagna’; mijn persoonlijke tampons (twee stuks) enkel als ik ze één per één vraag, en een potlood van de firma – met dito papier – voor alle fysieke en psychische afvalstoffen.
Dit alles ten gevolge van een vredelievende actie, georganiseerd door Bomspotting en uitgevoerd door drie Walen en zes Vlamingen, vijf mannen en vier vrouwen. Zo’n honderdvijftig ordehandhavers op de been voor acht mensen die aan elkaar gelocked met musketons rond de arm in een ijzeren buis – gerecycleerde doelpalen – in twee rijen op straat liggen.
Een straat die toegang biedt tot één van de twee poorten van Faslane Military Base op vijftig kilometer van Glasgow, Schotland. Een baan waar overheen zo’n zeventig werknemers per kwartier tijdens de ochtendspits richting Faslane rijden om er aan de onderhouds- en bewakingsapparatuur van kernbommen te sleutelen. Een weg die ‘slechts’ tot de ene ingang leidt, en ‘slechts’ gedurende tweeëneenhalf uur geblokkeerd was door ons toedoen. Eén van de paden die leiden tot de plaats waar minstens vier gevechtsonderzeeërs met elk een aantal raketten en mogelijks tweehonderd kernkoppen aan boord onder de idyllische, rimpelloze oppervlakte van het Garaloch, vlakbij Loch Lomond liggen.
Kernkoppen met elk acht maal de kracht van de bom op Hiroshima en Nagasaki in 1945.
Slapende honden wekt men niet. Ze liggen er, schijnbaar vredig maar volstrekt onbetrouwbaar en reactief bij die ene cruciale foute zet van één of andere extreme idioot. Rechts of links, beroemd of onbekend. Eender wie kan eender waar voor de kettingreactie zorgen die elk gezond mens vreest.
Ze liggen er.
En omdat wij er gedurende tweeëneenhalf uur lagen worden voorvernoemde maatregelen getroffen. Waarom? Daarom.
Verhinderen van politiewerken. Verstoring van de openbare orde. Passief verzet bij arrestaties, suspicious behaviour in de dagen die eraan vooraf gingen. Dreigende opschudding wanneer we met een spandoek in de hand op het ronde punt van Balloch, drie uur voor de actie bij Faslane, een konvooi van kernkoppen in vier grote vrachtwagens en meer dan tweehonderd politiemensen rondom het konvooi bezien. Scheldwoorden en frustraties in vier talen wanneer zij – uit verveling? – ons aanbieden om rond middernacht ‘het verkeer’ te regelen en onze veiligheid te garanderen als we met z’n achten het ronde punt verlaten.
Alles in de lijn van schijnveiligheid, schijnheiligheid en gewapende vrede. Geschoolde burgerwachters die durven te spreken van veiligheid terwijl ook op vier meter van hén het konvooi is gepasseerd, vertrokken uit Coulport en nog voor minstens achthonderd kilometer op Britse openbare wegen, om in Aldermaston, een veilige en publiek geheime plaats nabij London gestockeerd te worden voor onbepaalde tijd. Dat het konvooi die hele route is gevolgd door enkele activisten laat hen koud. Nochtans is de enige reden tot transport de geheimhouding van stockageplaatsen.
Zijn er dan veiligheidsmaatregelen getroffen met de arrestatie van acht baanliggers daags nadien? Is er dan orde in een wereldorde waar kernwapens tot het publieke geheim van een aantal naties behoren? Kunnen we ons dan veilig voelen in staten of unies waar de wereldleiders zich ongeloofwaardig maken met de permanente schending van waarden die ze anderen opleggen? Mogen we ons gesteund voelen door een wereldmacht die de dood of zelfs het lijden van een volk onderschikt aan de (imaginaire) dreiging van diens onbekende staat of religie?
Waar komt het vertrouwen vandaan in wereldleiders als deze, die pretenderen het onderscheid tussen ware en onechte democratieën te kunnen maken? Is mijn stem dan hoorbaar in deze vrije, vredelievende staat die niet bij Europa wil horen maar wel onder het mom van veiligheid de economische belangen garandeert met een lidmaatschap bij de NAVO? Want daar gaat het over. Ze hebben hier zelfs het geld om vriendelijkheid aan de flikken aan te leren voor het geval ze een stel straatzitters met slijpschijven van elkaar moeten scheiden. Hoe kan het gebeuren dat achter die vriendelijkheid een bommenmacht schuilgaat terwijl het zelfmoord-terrorisme van het Midden-Oosten enkel om eer draait, en niet om bommen?
Ons volk hangt niet aaneen, zoveel is duidelijk. Geen bloed, zweet of tranen hier in Schotland. Enkel een roerloze smile aan weerszijden van de barricade, vervolgens smakeloze lasagna en hyperdetaillistische vingerafdrukken voor in de database van de CIA – overigens nog steeds onder begeleiding van een diensthebbende mét smile – morgen, na een nachtje slapen, een waarschuwing of in het ergste geval een dagvaarding die we beloven te betalen terwijl we weten dat men ons niet gelooft, en dan de vrijlating. Terugkeer naar huis waar ik me eens lekker verwen met een goede maaltijd en waar ik alles van me afspoel in een lang, warm bad.
En life goes on. Elk zijn ding maar niemand sterk genoeg voor het. Terwijl per aanslag in het Midden-Oosten het extremistisch geloof aanzwelt, de eenheid groeit en de media met cijfers en beelden over ‘ver weg’ de jeugd en onze jeugdigheid met verpletterende kracht verdoven, afstompen, verlammen.
Gewapende vrede.
De dreiging is reëel, ok. Daar heeft de regering Bush dan toch gelijk in. Maar even reëel is dat onder haar vleugels niet het verzet en wel de passiviteit kietelt als belangrijker gevaar dan eender welke misdadige en enkelvoudige misstap van de Europese of Amerikaanse burger, die veilig achter slot en grendel verdwijnt.
We slapen. Is dát niet het gevaar?

Eli Vandecasteele